Psychoterapia psychodynamiczna

Psychoterapia psychodynamiczna jest metodą powstałą w wyniku rozwoju psychoanalizy, uwzględniającą wpływ nieświadomych czynników psychicznych na funkcjonowanie człowieka. Kładzie się w niej nacisk zarówno na wgląd w nieuświadamiane przyczyny emocji, myśli i zachowania oraz na relację terapeutyczną między psychoterapeutą a pacjentem. Zmianę w terapii osiąga się przez odbywające się w relacji przetwarzanie tego co dotąd było nieuświadamiane oraz pobudzanie twórczych sił psychicznych do udziału w tym procesie.

Psychoterapia psychodynamiczna od psychoanalizy różni się w praktyce siedzącą pozycja pacjenta (w psychoanalizie pacjent leży na kozetce) oraz mniejszą częstotliwością sesji w tygodniu: 1-2 sesje (w psychoanalizie jest to 4-5 sesji w tygodniu).

Istotnym założeniem w psychoterapii psychodynamicznej jest istnienie nieświadomości (nieświadomych konfliktów, myśli, uczuć czy mechanizmów) oraz analiza relacji między terapeutą a pacjentem, co ma prowadzić do zrozumienia i przepracowania trudności interpersonalnych oraz mieszczących się w psychice pacjenta.

Ważną częścią pracy psychodynamicznej jest sięganie do dzieciństwa oraz relacji pacjenta powstających we wczesnym okresie rozwoju z ważnymi dla niego osobami, co pozwala głębiej zrozumieć obecne trudności i znaleźć dla nich właściwy kontekst.